باز کن پنجره را که نسیم روز میلاد اقاقی‌ها را جشن می‌گیرد و بهار روی هرشاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده. باز کن پنجره را ای دوست هیچ یادت هست که زمین را عطشی وحشی سوخت... برگ‌ها پژمردند... تشنگی با جگر خاک چه کرد؟؟؟ حالیا معجزه باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمنزار ببین و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ با همین دست تهی روز میلاد اقاقی‌ها را جشن می‌گیرد... خاک جان یافته است تو چرا سنگ شدی ؟؟؟ تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟؟؟ باز کن پنجره را... و بهاران را باور کن.در بنفشه زار چشم تو من ز بهترین بهشت‌ها گذشته‌ام.. من به بهترین بهارها رسیده‌ام.... ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من .. لحظه‌های هستی من از تو پر شده...

فریدون مشیری...